Op de spoedeisende hulp

Spuit

Het inchecken verliep soepel en snel, er was zelfs een hele hoek ingericht om te zitten tijdens het wachten. Nadat ik de algemene incheckformulieren aan de balie had ingevuld, werd ik al vrij snel naar een privékamer gebracht. Ik mocht op de bank gaan liggen en werd toegestopt met een deken. Ik had mijn pyjama al aan.

Witte jassen

Drie zusters gekleed in wit, gaven mij direct alle aandacht. Een mevrouw stelde zichzelf voor als co-assistent, ze wilde vooral alles over de afgelopen dagen weten, een geïnteresseerde jongedame. Ze wilde weten waar ik pijn had tot wanneer ik voor het laatste mijn maandelijkse periode had. Een andere vrouw in een witte jas bracht meteen een heilig snoepje, ik mocht direct beginnen aan deze zware pijnstiller. Weer een andere vrouw in het wit ging in de weer met mijn afgetapte bloed en een potje met urine, zoals ze het beschaafd noemen. Na het meten van mijn bloeddruk werd er een infuusnaald ingebracht. Alle zusters verdwenen weer uit de kamer. Rust.

Ziek zijn is niet fijn.
Ziek zijn is niet fijn.

Tour

Een uurtje later kwam er een mannelijke arts binnen, hij begon op mijn buik en rug te duwen en vroeg of ik pijn had. Moeilijk als ik ben, had ik alleen pijn op een specifieke plek dichtbij de locatie van de blinde darm. De eerst volgende tour die voor mij geboekt werd was naar de echokamer, een echo om al mijn ingewanden in beeld te brengen. Helaas, geen geluk, de blinde darm liet zich niet zien tijdens de echo. Schuwe beestje zijn het toch ook. Dit maakte het voor de artsen niet makkelijker, want wat als we de verkeerde behandeling starten, bij deze toerist. Ik vond het allemaal prima, ik lag heerlijk te chillen op de bank zonder pijn.

Rode knop

Langzaam begon de pijnstiller uit te werken, maar dit hostel had daar wel wat voor bedacht, een rode knop. Hier mocht je gewoon op drukken, wanneer je iets nodig had. ‘Oké, ik heb gebeld.’ Zei ik de eerste keer dat ik de knop indrukte. Weer kwam de co-assistente binnen: ‘We willen nog even de gynaecoloog langs laten komen, want we zijn er nog niet over uit welke richting we je op moeten sturen.’ Met mijn geduld vond ik echt alles goed. Mijn vriend daarentegen was het wachten zat en vroeg meer, ‘pardon, de gyneacoloog?’ De arts verliet de kamer weer en ging het toch even navragen. Makkelijk dat ze telkens naar jou toe komen, je hoeft hier je bed niet te verlaten.

Locatie onbekend

Vervolgens kwamen er weer meer witte pakjes in de ruimte om te vertellen dat nog niet zeker was waar precies een ontsteking zit. Locatie onbekend dus, het is altijd even spannend waar wilde dieren zich verstoppen. Gelukkig zijn er al wel wat vaste broedplaatsen bekend. En de kans is groot dat ze gevonden worden met zulke hoge ontstekingswaarden. Een röntgenfoto hier en nog even een CT-scan daar. Je krijgt wel extra straling, maar een kijkoperatie zonder te weten wat er aan de hand is is ook geen pretje. En ja hoor, mijn nier had flinke beschadiging, ik werd doorverwezen naar de urologie afdeling met een forse nierbekkenontsteking.

Ziekenhuishostel

Na 6 uur werd ik naar de acute opname afdeling gebracht, hier mocht ik de nacht doorbrengen. Mijn eerste nacht in het ziekenhuishostel, mijn eerste keer aan het infuus en mijn eerste keer ziekenhuis voedsel. Wat een ervaringen, maar liever heb je deze ervaringen natuurlijk niet. Toch voelde ik mij begrepen en geholpen in het Isala ziekenhuis van Zwolle. Er werd alvorens er gehandeld werd, grondig onderzocht waarom mijn gezondheid op dit moment faalde. Daarnaast werd ik prettig verpleegd, ondanks dat ik jong ben en niet ‘doodziek’, werd mijn lichamelijke toetstand niet onderschat.

Ik schreef het al op Instagram, op dit moment was ik zo blij met de perfect georganiseerde zorg in Nederland. Heb jij weleens in het ziekenhuis gelegen, wat zijn jou ervaringen?

 

Geef een reactie